yine yeni yeniden buraya defalarca yazdım belki ama çooook yoruldum, yorulmaktan yoruldum. yoruldum kullanımı yanlış belkide yorgunum daha doğru, hiç yorulmuş hissetmediğim olmadı ki. ya bi insanın hayatında kendi dahil herşey mi sorunlu olur. sorunların bittiği, hadi bittiği demeyelim asgariye indiği hiç mi olmaz, biriyle sorunu çözsen diğerleri sorunlu oluyo, diğerleriyle çözsen öbürü oluyo, sırayla sorunlar can sıkıp duruyo. eee bu kadar sorundan sonra insan ister istemez hatayı kendinde arıyo (ne büyük erdem), demek ki diyo sorunlu olan benim, sorunun kaynağı benim. ben benim ağzıma sıçam. açık ve net kafama sıçam. bütün dünya yanlış bi ben doğru olamam, bütün dünya aptal bi ben akıllı olamam. gün geçtikçe kalbimdeki/ruhumdaki karamsarlık artıyo. artık çekip gitmekte pek bi çare olacak gibi gelmiyo, yapamam ben bu siktiğimin dünyasında hiç bişeyden mutlu olamam.
biri şöyle yazmış:
Kendimle savaşmaktan yoruldum. “Yapmam” dediğim ne varsa yaptım, büyük lokma yemedim ama büyük sözlerimin hepsini yuttum. Gitmelerden çok, kelimeler yaktı canımı. Geçmişi düzeltmeye çalıştım, sanki zamanı geri döndürebilirmişim gibi. Kimseden bir şey beklememeyi öğrendiğim gün, işte o zaman özgür olacağım. Akışına bırakmayı bir türlü öğrenemedim. Bana karşı yapılan her hatadan bile kendimi sorumlu tuttum, ama doğrularımı hiç üstüme alınmadım.
Tek bir kelimeden binlerce anlam çıkardığım günler de oldu, yazılan uzun cümleleri görmezden geldiğim günlerde. İnsanlara inanmaya çalışmaktan yoruldum. Hayatıma giren her yeni insan, yeni bir yük benim için. İnsanların gündelik hırsları komik geliyor bana, hayatı ciddiye almıyorum. Yaşamlarına bir kez bile dışarıda bakamamış insanların, gerçekten dürüst olabileceğine inanmıyorum. Böyle insanları sevmiyorum, onlar da beni. Her şey karşılıklı.
Tezer Özlü (kim bu tanımıyorum)
küfür bile edesim gelmeyyo artık
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder