yalınız

yıllarca kendi bildigim doğru sandım, etrafımda olup biteni sorgulamaya çalıştım, herşeyi kabul etmedim üstüne kafa yordum. amma velakin ben de bi hata(lar) var, düşünüyorum taşınıyorum bir türlü cevabını bulamıyorum. çevremdeki kimseyi mutlu edemiyorum, herkes bi hoşnutsuz benden. yıllarca etrafımda ki insanları silerek çekirdek bir kadro kurdum. şu an hayatımda olan görüştüğüm kişiler iki elin parmaklarını geçmez. Fakaaat sanırım daha da yalnızlaşmanın zamanı geldi de geçiyor bile. en azından hergün yaşadığım bu sinir harbini yaşamam, üzüldüğüm tek şey yalnızlığım olur ve sadece buna üzüleceğimi, gece yatarken de sabah kalkerken de bilirim. biri de çıkıp ben olduğumu düşündüğüm insan olmadığıma beni inandırsa da kurtulsam. 

hayatta ki acıların yanında insanların bu amaçları, düşünceleri, yazdıkları ne kadar da acıklı. kendimden bi nefret etme nedenim de bu, farklı olduğumu sanarken, aslında tıpkı ben de onlar gibiyim. ama bir farkla ben onlar gibi olmıcam, olmamalıyım, olamam.

kendim ettim kendim buldum

bu satırlarda defalarca isyan ettim, hayata insanlara herşeye. artık kendime isyan ediyorum. kendime öğütler yazacaktım, vazgeçtim, çünkü hergün bu listenin maddeleri artıyor. kendimi tanıyamıyorum artık, hiçbişi yapabilceğimi, becerebilceğimi sanmıyorum. mütemadiyen sinirliyim, en ufak söz tavır davranış sinir patlamalarına yol açıyor. çevremdeki herkesi kırıyorum, parça parça ediyorum. ama işin ilginci haksız da görmez oldum kendimi. ben de eski hallerimi özledim. psikolojimi kontrol edemicegim noktaya geldim sanırım. bişiler yapmam lazım ama ne onu ben de bilmiyorum.