yalınız

yıllarca kendi bildigim doğru sandım, etrafımda olup biteni sorgulamaya çalıştım, herşeyi kabul etmedim üstüne kafa yordum. amma velakin ben de bi hata(lar) var, düşünüyorum taşınıyorum bir türlü cevabını bulamıyorum. çevremdeki kimseyi mutlu edemiyorum, herkes bi hoşnutsuz benden. yıllarca etrafımda ki insanları silerek çekirdek bir kadro kurdum. şu an hayatımda olan görüştüğüm kişiler iki elin parmaklarını geçmez. Fakaaat sanırım daha da yalnızlaşmanın zamanı geldi de geçiyor bile. en azından hergün yaşadığım bu sinir harbini yaşamam, üzüldüğüm tek şey yalnızlığım olur ve sadece buna üzüleceğimi, gece yatarken de sabah kalkerken de bilirim. biri de çıkıp ben olduğumu düşündüğüm insan olmadığıma beni inandırsa da kurtulsam. 

hayatta ki acıların yanında insanların bu amaçları, düşünceleri, yazdıkları ne kadar da acıklı. kendimden bi nefret etme nedenim de bu, farklı olduğumu sanarken, aslında tıpkı ben de onlar gibiyim. ama bir farkla ben onlar gibi olmıcam, olmamalıyım, olamam.

kendim ettim kendim buldum

bu satırlarda defalarca isyan ettim, hayata insanlara herşeye. artık kendime isyan ediyorum. kendime öğütler yazacaktım, vazgeçtim, çünkü hergün bu listenin maddeleri artıyor. kendimi tanıyamıyorum artık, hiçbişi yapabilceğimi, becerebilceğimi sanmıyorum. mütemadiyen sinirliyim, en ufak söz tavır davranış sinir patlamalarına yol açıyor. çevremdeki herkesi kırıyorum, parça parça ediyorum. ama işin ilginci haksız da görmez oldum kendimi. ben de eski hallerimi özledim. psikolojimi kontrol edemicegim noktaya geldim sanırım. bişiler yapmam lazım ama ne onu ben de bilmiyorum.

küffar

gökyüzüne küfürler yağdırdım, o kadar küfrettim ki burda küfredecek gücüm yok, dengem kalmadı, psikolojim yerle bir, hayat bi çok insana çok kötü davranıyo bana onlar kadar kötü davranmadı evet, ama insan isyan ediyo işte

neyse ki yukarda Allah, yanımızda da neşetin sesi var

sorun-lu

yine yeni yeniden buraya defalarca yazdım belki ama çooook yoruldum, yorulmaktan yoruldum. yoruldum kullanımı yanlış belkide yorgunum daha doğru, hiç yorulmuş hissetmediğim olmadı ki. ya bi insanın hayatında kendi dahil herşey mi sorunlu olur. sorunların bittiği, hadi bittiği demeyelim asgariye indiği hiç mi olmaz, biriyle sorunu çözsen diğerleri sorunlu oluyo, diğerleriyle çözsen öbürü oluyo, sırayla sorunlar can sıkıp duruyo. eee bu kadar sorundan sonra insan ister istemez hatayı kendinde arıyo (ne büyük erdem), demek ki diyo sorunlu olan benim, sorunun kaynağı benim. ben benim ağzıma sıçam. açık ve net kafama sıçam. bütün dünya yanlış bi ben doğru olamam, bütün dünya aptal bi ben akıllı olamam. gün geçtikçe kalbimdeki/ruhumdaki karamsarlık artıyo. artık çekip gitmekte pek bi çare olacak gibi gelmiyo, yapamam ben bu siktiğimin dünyasında hiç bişeyden mutlu olamam.



biri şöyle yazmış:
Kendimle savaşmaktan yoruldum. “Yapmam” dediğim ne varsa yaptım, büyük lokma yemedim ama büyük sözlerimin hepsini yuttum. Gitmelerden çok, kelimeler yaktı canımı. Geçmişi düzeltmeye çalıştım, sanki zamanı geri döndürebilirmişim gibi. Kimseden bir şey beklememeyi öğrendiğim gün, işte o zaman özgür olacağım. Akışına bırakmayı bir türlü öğrenemedim. Bana karşı yapılan her hatadan bile kendimi sorumlu tuttum, ama doğrularımı hiç üstüme alınmadım.
Tek bir kelimeden binlerce anlam çıkardığım günler de oldu, yazılan uzun cümleleri görmezden geldiğim günlerde. İnsanlara inanmaya çalışmaktan yoruldum. Hayatıma giren her yeni insan, yeni bir yük benim için. İnsanların gündelik hırsları komik geliyor bana, hayatı ciddiye almıyorum. Yaşamlarına bir kez bile dışarıda bakamamış insanların, gerçekten dürüst olabileceğine inanmıyorum. Böyle insanları sevmiyorum, onlar da beni. Her şey karşılıklı.
Tezer Özlü (kim bu tanımıyorum)


küfür bile edesim gelmeyyo artık

hayırlısı

işte kaldık yine başbaşa müdür, selamsız sabahsız girdim muhabbete kusura bakma dicem ama, sen kim köpeksin de senden özür dilicem.
yazmamdan anlamışsındır yine bombok bi durumdayız. noldu dersen ben fiziksel olarak sırtımı döndüm, o bana ruhen sırtını döndü kısaca. napalım vardır bunda da bi hayır, demek ki yeterince sevememişiz, ya da sevgimizi belli edememişiz, ya da sevilememişiz, çünkü sevince hiç bi sorun olmaz diye bilirim, umarım, beklerim ben. ama olmayınca olmuyor demek ki, zorlayıp sık boğaz edip kendimizden daha da soğutmanın bi anlamı yok di mi.
ama yıkılma, neşetimiz var bizim, o derdimize, hüznümüze ortak olur.

gader

"fakat allah kahretsin ki, sen nasıl bi gadersin?" sorusunu sorduğum yazının üstünden 11 gün geçtikten sonra, bu soruyu tekrar sordum, fakat tam tersi bi ruh haliyle. öyle bi kader ki napmaya çalıştığını anlamak mümkün değil. ne zaman büyük konuşsam çıkıyo, yine büyük konuştuk heralde, uzun süren duygusal çöküntünün içinden, bir ses, bir çift göz ve bir gülümseyiş yardımıyla bi anda sıyrıldım, sarı boyalı saçlarını doladı boynuma çekip çıkardı beni ordan mihriban, sevdiğim, dı dı dı dıdı dıdı dım.

bu blog denen pezevenge ilk kez mutluluk içeren bi şeyler yazıyom haa, Allah hayırlısını versin diyip duayla ve bir şarkıyla bitiriyorum yazıyı

yoksuzluk

mutsuzum, olur olmaz, sorun olsada olmasada, hayatımda iyi şeyler olsada olmasada mutsuzum. iyi diye tanımladığın şeyler anlık mutluluk nöbetleri versede geri kalanında mutsuzum. ne mutlu edebilir beni diye düşünüyorum, güzel bir kadın, para, ev, araba, şan şöhret? bir süre hepsi mutlu eder. sonunda yine mutsuzluk. mutlak mutluluk mümkün diil. sanırım asıl mesele mutlak mutluluğu aramamak ama ister istemez arıyosun, bu hayat sana bunu dayatıyo. sürekli mutluymuş gibi görünen hayatında her alanda mutlu olanlardan nefret ediyorum. gerçi hiç birşeye emek vermeyen, sabır göstermeyen, herşey sanki kendiliğinden olacakmış gibi yaşayan bi adamım, nasıl ve ne konuda başarı ve mutluluk bekliyorum ben kendimin amını ızdırabını sikiyim. mutsuzum ama o ayrı.

son zamanlarda yerel bi söyleniş bakımından tek harfi değiştirilerek söylenen bi kelime beni çok fazla etkiliyor. yoksulluk-->yoksuzluk. böyle güzel bir kelime olamaz. düşündükçe derinleşiyo. yokun bile yok olması, yokun yokluğunu çekmek. sen çok güzel kelimesin yoksuzluk. benim canımsın, çiğerimsin.